I znowu wolna. Choć teraz z cholernymi postanowieniami, że nigdy więcej i blablabla. No ale jak wszyscy wiemy, takie postanowienia łamane są jak na torturowym kole, więc lepiej w ogóle się z nimi nie zadawać. Bo boli. Ale cóż.
Przestałam się przejmować.
Tyle dobrego, że doszłam do wniosku, że NIE MA W TYM MOJEJ WINY. No kurwa, jak mogłam kiedykolwiek myśleć, że całe zło tego świata jest moją winą? Że cały czas coś źle robię? Że może właśnie kogoś uraziłam? Że coś tam? coś tam? Jeśli komuś przeszkadzam, to niech mnie zabiją, proszę bardzo, ale wyrzutów sumienia już nie mam. I bardzo dobrze. Lepiej żyć z przeświadczeniem, że wykorzystuje się wszystko, niż że wszyscy cię wykorzystują.
Myślę poza tym, że wszystkie decyzje, które popełniłam jak niedoszłe samobójstwa lub jak przestępstwa, wszystkie decyzje w danej chwili były dobre. Z perspektywy czasu okazują się średnie lub złe lub nawet niezłe - zresztą to można będzie mierzyć na cholernym sądzie ostatecznym, więc jak to oceniać teraz? Jak można żałować czegokolwiek?
Przeszło mi. Teraz nie myślę już o tym, by uszczęśliwić kogokolwiek. Myślę tylko o sobie. Jeśli będzie mi się chciało, będę miła; jeśli nie - nie. Bez wyrzutów sumienia i bez spowiedzi.
Bóg, gdyby istniał, byłby miły. A w takich okolicznościach trudno Go nazwać czym innym, jak skurwielem.